Η ιστορία κάποιων μικρών τεχνολογικών επιτευγμάτων

Η ιστορία ξεκίνα κάπου στο 96',όταν και με πήρε από το χέρι ο πατέρας μου και με πήγε σ'ένα κάταστημα που πούλαγε κινητά και ηλεκτρονικές συσκευές γενικότερα.Θυμάμαι τότε για την επιλογή κινητού έπαιζε ρόλο η προσφορά που το συνόδευε,ούτε κάμερες ούτε megapixel ούτε τπτ.θυμάμαι πως ανάμεσα σε μία tv,ένα cd-player και μια μπάλα ποδοσφαίρου επέλεξα το δεύτερο καθώς από τα άλλα έιχα.και προέκυψε το πρώτο μου κινητό-μια μικρή παντοφλίτσα panasonic κάτι.Μπροστά μου ανοιγόταν ένας νέος τεχνολογικός κόσμος.Πέρασα από γενιές και γενιές κινητών για να φτάσω στο σημείο σήμερα να μη μου προκαλούν ούτε ένα συναίσθημα εντυπωσιασμού τα τέρατα κινητά που πλεόν βγαίνουν.Ίσως κάπου μέσα μου να νοσταλώ τον καιρό που το φιδάκι μονοπωλούσε τις συζητήσεις στις παρέες ή που έγραφες την μία επαφή μετά την άλλη και μετά καθόσουν και μάλωνες ποιός τις έχει πιο πολλές.
Στην πορεία μεγάλωσα,ανακάλυψα τους υπολογιστές από τον πρώτο pentium στα 166 mhz μέχρι τα σημερινά τέρατα.Τους έκανα κτήμα μου και στην προσπάθεια να δικτυωθώ μέσω αυτών καπού ανακάλυψα ένα κάποιο msn,αφού βέβαια είχα φάει με το κουτάλι το irc(υπάρχει ακόμα αυτό?).Πρώτο έτος στη σχολή και με τη βοήθεια του αδερφού μου απέκτησα τον μοναδικό μέχρι σήμερα λογαριασμό μου στο hotmail."Κάντ'το",μου'λεγε ο αδερφός μου,"γιατί πλέον κι εγώ με την παρέα μου έτσι μιλάμε".Ακολούθησε άπειρο λιώσιμο μπροστά από μια οθόνη με την εικονίτσα κάποιου φίλου και τις σκέψεις του αποτυπωμένες με arial-roman γραμματοσειρά,που στην πορεία απέκτησαν χρώμα,ήχο,κάμερα.Και κάνε νέες γνωριμίες->"msn έχεις?"->και κάνε νέες επαφές.Όπως στο κινητό μία μία ξεθώριασαν,έτσι κι εδώ.
Κάπου δέυτερο με τρίτο έτος ανακαλύφθηκε ο "παράδεισος" του facebook.Αφού βεβαίως πρώτα είχαμε τιμήσει το hi5,myspace,ακόμα και fatsa.gr πιο παλιά και έιχα κάνει κτήμα μου και τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης αυτού του τύπου.Πάντα ο πρώτος καιρός συνοδευόταν μ'ένα απίστευτο κόλλημα να κάνεις όσους πιο πολλούς φίλους μπορείς(για να μπορείς να τους μετράς έπειτα),να ανεβάσεις όσες πιο πολλές φωτογραφίες μπορείς,να γραφτείς στο πιο ηλίθιο groupάκι.Αδιανόητο πλέον να γνωρίσεις κάποιον και να μην τον ρωτήσεις τι όνομα έχει στο facebook.Κι αν κάνει το λάθος και σου πει πως δεν έχει τον θεωρείς νεάτερνταλ.Στην πορεία άρχισα να σβήνω αγνώστους,να κάνω ignore σε friend request,σταμάτησα να μιλάω στο chat και μ'αυτούς που ήξερα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται κατά κάποιο τρόπο ή μου φαίνεται?
τί ακολουθεί είναι το ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου..μέχρι νεωτέρας παίρνω τις μπυρίτσες μου και πάω για κανα ταβλάκι..

απόδραση στα χανιά..

έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια με αμέτρητες υποσχέσεις του στυλ "θα'ρθω ρε" και από την άλλη αμέτρητων "άντε ρε μλκ μόνο λόγια είσαι".τρεις βδομάδες πίσω και ενώ έψαχνα τι θα κάνω με το καθιερωμένο πλέον ταξίδι του δεκεμβρίου σκάει τηλ ο παντέλ."έλα ρε μλκ πάμε χανιά." δίχως να το πολυσκεφτώ είπα το ναι.ίσως γιατί στο βάθος του μυαλού μου υπήρχε σαν σκέψη.ίσως ακόμη γιατί έχω βαρεθεί την φάση της αράχωβας π ήταν η εναλλακτική.
το σχέδιο λοιπον είχε ως εξής:θα πηγαίναμε το τριήμερο 4-5-6 δεκεμβρίου π ήταν το πρώτο σ/κ του μήνα και θα είχε μπεί και το μηνιάτικο,θα πίναμε και τη μια μέρα κερασμένα λόγω εορτής και θα μασταν κομπλέ.έλα όμως που ο παντέλ μας έκρυβε κι άλλη έκπληξη.μ'αυτά και μ'εκείνα πήγαμε τελικά το τελευταίο σ/κ του νοεμβρίου με δανεικά από τον μπρο,με καράβι αντί αεροπλάνου γιατί δε είχα φράγκα στη κάρτα μου,αλλά και με το ηθικό ακμαιότατο για τον προορισμό.
είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι την κρήτη και η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πολύ στα χανιά.όμορφη πόλη,γραφικότατο παλιό λιμάνι,ήρεμη ζωή παρότι μεγαλούπολη(και δεν της φαίνεται) και γενικά έδειχνε να περιμένει το καλοκαίρι για να γίνει το μεγάλο μπαμ και ν αρχίσουν όλοι το τρέξιμο.
το ταξίδι ξεκίνησε ουσιαστικά από την αθήνα.με τν ψυχή ελαφρώς στο στόμα κατέβηκα από μαρούσι-πηραιά με ηλεκτρικό και λεωφορείο.δεν προλάβαμε να αναίβουμε στο πλοιο κ σαν κλασικός τζογαδόρος βγάζω την τράπουλα και με μάρκες το αλουμινόχαρτο από τα σαντουιτσάκια της γιαγιάς αρχίζουμε το κάψιμο.περνούσε η ώρα,ύπνος δε μ'έπιανε,μέχρι που σκέφτηκα να στήσω θανάση μ'έναν μπάρμπα που καθόταν λίγο πιο κει..
φθάνουμε λοιπόν στη σούδα κ αρχίζουν τα τηλέφωνα.αστικό-αγορά-αμαξάκι-τσακ μπαμ ύπνο-ξυπνήσαμε και ήμασταν κρήτη.
τις μέρες εκεί ζήσαμε αρκετά πράγματα.3 μπουκαλάκια τα καταφέραμε,χασαμέ στο ποδόσφαιρο ελλάδα και ισπανία,χάσαμε στο μπάσκετ,παραλίγο να χάναν οι άλλοι την ακοή τους άμα κάναμε τελικά καραόκε στα μαύρα μεσάνυχτα,κερδίσαμε ευτυχώς πανηγυρικά στην παντομίμα,πήγαμε σε κυριλέ ροκάδικο που δεν είχε βαρελίσια μπύρα,καφέδες-junk food στο φουλ.σίγουρα θα μου μείνει η εικόνα καθώς κατηφορίζουμε από το σπίτι του νίκου για το παλιό λιμάνι,στο σημείο που πιάνουμε θάλλασα και βλέπεις κάτι βραχάκια στα 10 μέτρα απ'την ακτή-σαν καρτποστάλ.
για το τέλος άφησα τον νίκο και την παρέα του.συμπαθητικά παιδιά όλοι τους.με τη σειρά που τους γνώρισα..ο σπάιντιρμαν-σπάιντι(κωλόγαυρος:P),ο παοκτσής ο παναγιώτης-σαλονικιός παοκάρα κ έτσι:P,η κοπέλα του η γιούλη-καλλιτέχνις τραγουδίστρια, ο "σοφιστικέ" χρήστος,o γιώργος-ξέρω όλες τις ταινίες και η μαρία το ίδιο(χαχα),και last but not least η μηχανόβια-αθηνά που δε φοράει κράνος.και κάτι άλλα παιδιά π γνώρισα αλλά δεν τα θυμάμαι.
αυτό που κατάλαβα είναι ότι τελικά όλοι θέλουμε αυτό που δεν έχουμε,παραπονιόμαστε και τελικά δε βλέπουμε ή δεν χαιρόμαστε όσο μπορούμε αυτό που έχουμε.το βλέπω και σε μένα,και πολλές φορές μετανιώνω που δε ζω όσο θα'πρεπε αυτό που έχω και πάντα ζητάω και κάτι άλλο.πως λέμε έχω μερσέντες αλλά θέλω μπεμβέ και το αντίστροφο.
that's it folks..

Χειμώνας είναι εκεί που πας...

Νέα ανάρτηση σε διάστημα 3ων ημερών??φτου μου-δε το πιστεύω.Πάντως πρόκειται για κάτι που θα μπορούσα να το είχα γράψει οποιαδήποτε άλλη στιγμή.Θέμα του τα ταξίδια.όχι τα μακρινά.άντε χίλια χιλιόμετρα.ίσως κ πιο κοντινά στα 600km ή 200km.
Κάθε ταξίδι λοιπόν έχει το δικό του ξεχωριστό μενού παρ'όλο που ο προορισμός μπορεί να είναι ο ίδιος.το μενού αυτό περιλαμβάνει σκέψεις-αυτοκριτική-αυτοέλεγχο..πόσες φορές κι αν δεν έσκασα από την έλλειψη υπομονής σε κάποιο κοντινό ταξίδι.ή ποσες φορές χαιρόμουν ανεβαίνοντας στο τραίνο που ο σταθμός μου ήταν ο τερματικός,δίχως να χρειάζεται να χολωσκάω για τις ενδιάμεσες στάσεις και το περίεργο άγχος μην-την-χάσεις που σε κυριεύει όταν πρόκειται να κατεβείς σε κάποια από αυτές.
κάθε φορά λοιπόν που έφευγα από την πάτρα,καθόμουν και αναλογιζόμουν..τι είναι αυτό που με γεμίζει και με κάνει να μην θέλω να φύγω..τί κάνω σωστά-τι κάνω λάθος..τι θα έπρεπε να κάνω και δεν το έχω κάνει ακόμη..πως έχασα "εκείνη" την ευκαιρία που μου παρουσιάστηκε.
οι πρώτες κιόλας εικόνες εξερχόμενος με το λεωφορείο από την πάτρα,το γύρω-γύρω από το κτελ,το φανάρι στην αράτου,η στροφή στην καρόλου,η είσοδος στην κορίνθου με την πλατεία πυροσβεστίου να φαντάζει τόσο οικεία κι ας μην έχω κάτσει ποτέ μου εκεί,εθνική,διόδια ή γέφυρα ρίου με πλημμυρίζουν με τόσα συναισθήματα και με βάζουν σχεδόν αυτόματα στη διαδικασία που ανέφερα πιο πάνω.
αναλογιζόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας τώρα να βγάλω κάποιο λογικό συμπέρασμα,στο μυαλό μου ήρθε η τελευταία μου έξοδος.το σ/κ στην αθήνα.δεν ξέρω αν ήταν λόγω "υποχρέωσης",δεν ξέρω αν έφταιγε το ταξίδι που ήταν μικρό,δεν ξέρω κι αν ακόμα έχει αλλάξει αυτός ο τύπος του εαυτού-ταξιδιώτη αλλά το μόνο που υπήρχε στο μυαλό μου ήταν μια θολούρα.και στο πήγαινε και στο έλα.

ελληνικό ροκ

.. Κοιτούσα τις προάλλες τον ουρανό και νόμιζα πως είδα κάτι ΤΡΥΠΕΣ εκεί ψηλά..Και όντως υπήρχαν..Κοιτώντας πιο πέρα όμως, κατάλαβα ότι κάποιες ήταν απλά ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ με ένα ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΚΙΤΡΙΝΟ μέσα τους.. Και δυστυχώς όλοι φαινόντουσαν ΕΚΤΟΣ ΜΑΧΗΣ.
Το έτος 2002GR πρέπει να ήταν η χρονιά με τους περισσότερους ΑΠΟΝΤΕΣ από την ΕΛΛΗΝΙΣΤΑΝ σκηνή. Και είχαμε πάρει ως DE FACTO ότι το ΚΕΝΟ στα ηχεία και τις καρδιές μας είναι το ΚΑΡΜΑ της ελληνικής μουσικής.Ότι είμαστε ΕΙΛΩΤΕΣ της ξενομανίας,όχι από ανάγκη, όχι από την ΚΑΘΟΔΟ ΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ αλλά από την επιλογή μιας ΥΠΟΓΕΙΑΣ ΤΡΟΧΙΑΣ. Σαν κάποιος να μας έκανε ένα MAGIC DE SPELL και είμαστε ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ να ζούμε σε μιας ΣΚΙΑΣ το ΦΩΣ.
Οι Έλληνες ροκάδες, ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ από τα δισκάδικα και τα FM, μπορεί να απαντηθούν μόνο σε κάποια λίγα ΜΟΝΙΤΟΡ, τυχερών συλλεκτών και σέρφερ του διαδικτύου. Η μουσική που μας κρατάει ζωντανούς περνάει μια ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ. Οι Έλληνες ως συνήθως ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ, και μετά παριστάνουν τους ΨΟΦΙΟΥΣ ΚΟΡΙΟΥΣ.
Οι ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ Έλληνες σαν ΤΣΟΠΑΝΟΙ που χορεύουν RAVE, παριστάνουμε τους ΣΑΜΑΤΙΣΤΑΣ όταν διασκεδάζουμε, αλλά είμαστε ΑΡΝΑΚΙΑ.Οι UNANS ζούμε ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ και με ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ, αλλά νιώθουμε ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΥΓΙΕΙΣ και ευτυχείς. Στην ουσία είμαστε ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ που ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ, οι ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ μας ελέγχουν με την μουσική τους ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ.
Μια μουσική ΧΑΟΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ που εξαπλώθηκε σαν ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΙΟΝΕΖΑ, αλλά δεν είναι παρά ένα ΜΟΝΤΑΖ των ίδιων τετριμμένων στίχων και ρυθμών. Οι ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ της ελληνικής νύχτας είναι αν θα ρίξει περισσότερα ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ από τον διπλανό του. Η ΓΕΝΙΑ του ΧΑΟΥΣ δίπλα σε στίβες από κόκκινα ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΠΕΠΛΑ γαρύφαλλων στα πόδια των σκύλων. Οι περισσότεροι χαρούμενοι τρώνε ΟΝΥΞ και νομίζουν πως λύσανε το ΠΑΖΛ. Μήπως όμως όλα αυτά είναι μια ΚΑΚΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ; Μήπως απλά είναι ΚΕΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΡΕΙ που θα λιώσουν όπως τα χιόνια;
εμείς πάντως νιώθουμε την κατάντια και ψηνόμαστε σαν ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ. Είμαστε σαν τα ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΞΩΤΙΚΑ αυτής της ΜΠΛΕ μουσικής. Και νομίζουμε ότι ζούμε μια άσχημη ΦΑΡΣΑ. Ποιο ΠΛΑΣΜΑ μπορεί να έζησε αληθινές ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ακούγοντας ΛΕΥΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, χώρίς να φοράει ΜΑΣΚΕΣ και να μπορεί να τις ξεχάσει; Νιώθουμε ότι ΣΑΝ ΤΗ ΓΗ που έχει πολλά ΜΟΤΙΒΟ, που έχει ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ, έτσι και όλα τα είδη μουσικής πρέπει να παίζουν.
Εκεί και μόνο, στα ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ της καρδιάς μας που μας δείχνουν ΔΙΑΦΑΝΑ το δρόμο για τα μουσικά ΚΡΙΝΑ, εκεί μόνο τα αυτιά και τα μυαλά μας δεν γίνονται κιμάς. Ευτυχώς που υπάρχουν ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ με ΜΕΝΤΟΡΕΣ της μουσικής που μας κρατάνε εδώ. ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΕΣ της ζωής που παίζουν ΕΠΕΙΔΗ γουστάρουν!! Και παίζουν ΑΝΕΥ αποζημίωσης και με ΜΙΚΡΟ απήχηση. Τι και αν είσαι ΑΣΙΜΟΣ, κοντά στα τριάντα(THIRTY DIRTY) και είσαι και LOST BODY. Τι και αν πληρώνεις για να βγάλεις και δίσκο που δεν θα πουλήσει; Δυστυχώς όμως το ΧΑΣΜΑ είναι μεγάλο! Από τα συγκροτήματα,τα ελαφρώς γνωστά δεν είναι πάνω από 15 ενώ είναι πάνω από 50 που αξίζουν πολλά. Όσο όμως και να το θέλεις, δεν μπορείς να καταφέρεις ΟΛΕΘΡΙΟ ΡΗΓΜΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ στην PANX ROMANA/ANGLOSAXONA, μόνο με ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ πρέπει με ΕΝΔΕΛΕΧΙΑ να ορθώνει την ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ μας πιο έξυπνα. Το ΣΤΙΓΜΑ του '80 και του '90, η στροφή προς το κυνόβιο, μας έκανε ΧΡΟΝΟΦΥΓΑΔΕΣ.
Μια ΓΛΥΚΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ και ένας μαχητής, ξεκίνησε πάλι(έστω και στο παρά ΠΕΝΤΕ) κάπου εκεί στις ΔΥΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ... Όλοι εμείς οι ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ πειρατές, ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ της σκηνής, παρέα με τους ακροατές αλλά κυρίως τους καλλιτέχνες που γράφουν θησαυρούς, τραγουδήσαμε δυνατά παρέα με το ΔΙΟΝΥΣΟ και πάλι το ΕΝΟΧΟ ΛΑ της εναλλακτικής σκηνής. Αυτό που πάντοτε είχαμε στο ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ μας.
Ανάβουμε λοιπόν ξανά τα ΦΩΤΑ ΠΟΡΕΙΑΣ και ξεκινάμε να πάρουμε την ΡΕΒΑΝΣ, ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ με ΡΙΦΙΦΙ! Και θα μας βρούνε όλους μπροστά τους με ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ. Εμείς VERSUS εκείνων. Και θα 'ναι όλοι μαζί μας, από τους ΑΧΑΙΟΥΣ και το ΠΛΟΚΑΜΙ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ έως και τον ΚΟΥΡΕΑ μαζί με τους ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ του. Και τότε θα τυλίξουμε τους σκύλους με ΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ, θα τους στειρώσουμε και θα τους δώσουμε στον μπόγια.Και τότε τα ΦΩΤΑ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ ίσως ξανανάψουν...
Το Ροκ θέλει μαζί και ροκανίδια ε;.. Μια "αποθήκη με ξύλο" λοιπόν... Χμμμμ, μήπως ο ποιητής εννοεί ένα Wood Stock αλά Ελληνικά;.. Μόνο που η δική μας "αποθήκη ξύλου", θα έχει τους δικούς μας μόνο ΤΕΡΜΙΤΕΣ.
Ένα όνειρο ζωής; Μια πολυήμερη συναυλία-φεστιβάλ Ροκ τύπου Woodstock, κάπου κοντά στην Αττική με όσους περισσότερους από τους δικούς μας γίνεται! Κατά προτίμηση κάπου που υπάρχει ΑΜΜΟΣ και να έχει ΦΥΚΙΑ... Με τα "δικά μας παιδιά", επειδή έτσι μας αρέσει... Πως σας φαίνεται; Παρακαλώ τον Aγιο ΒΑΣΙΛΗ να μου το φέρει για δώρο Χριστουγέννων, είτε χειμώνα,άνοιξη ή καλοκαίρι!!!!

Αναταραχή στους κόλπους της F1

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε θιασώτες μίας κατάστασης η οποία μόνο ως εποικοδομητική δε μπορεί να χαρακτηριστεί.Η ηγεσία του αθλήματος και οι συμμετέχοντες σε αυτό έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα και έχει αρχίσει ένας ιδιαίτερος πόλεμος μεταξύ τους.Κάθε μέρα έχουμε και μία "μάχη".Κάθε μέρα που περνάει ο εγωισμός των αντικρουώμενων πλευρών ολοένα και μεγαλώνει.Μια σκληρή παρτίδα πόκερ,με απειλές από τη μία και από την άλλη,υποχωρήσεις και ξανά απειλές.Φως στο τούνελ δεν έχει αρχίσει να φαίνεται ακόμα,κυρίως άμα δεχθούμε ότι η απειλή για breakaway series δεν έχει αποκτήσει ακόμη κάποια σοβαρή υπόσταση.Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Όσο υπήρχε η συμφωνία ομόνοιας τις πρώτες δεκαετίες του αθλήματος τα πράγματα ήτανε καθορισμένα.Σταθεροί κανονισμοί,προκαθορισμένη μοιρασιά των χρημάτων-"εσόδων" από τα τηλεοπτικά δικαιώματα μεταξύ των ομάδων και της FIA,και γενικότερα ένας άνεμος σταθερότητας.Όλα αυτά όμως αλλάξανε το 98' όταν και έληξε η εκατονταετής αυτή συμφωνία.Η δημοτικότητα της F1 είχε φτάσει στα ύψη και επομένως οι κατασκευάστριες εταιρίες απαίτησαν μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα των τηλεοπτικών εκτός των άλλων.Η συμφωνία που υπογράφηκε τότε,έληξε την περασμένη χρονιά και λόγω της αδυναμίας και των δυο πλευρών να υπογραφεί μία νέα,τα πράγματα κατέληξαν εκεί που εκ των πραγμάτων θα καταλήγανε.

Για τα λεφτά γίνονται όλα δηλαδή?
Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα θα μπορούσε να είναι "ναι μεν,αλλά...".Η μαζική είσοδος κατασκευαστών στην F1 ξεκίνησε ακριβώς την περίοδο 98'.Ο γερο-Bernie τους έταξε λαγούς με πετραχείλια.Τους προσέφερε διαφήμιση σ' ένα τεράστιο αγoραστικό κοινό και η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι κατασκευαστές επωφελήθηκαν από αυτό,ανέβασαν τις πωλήσεις τους παγκοσμίως,όμως από την άλλη ξεκίνησαν να κάνουν αλόγιστες σπατάλες και να ρίχνουν περισσότερα χρήματα στην F1.Κλασσική επιχειρηματική λογική-"Πόσα έβγαλα?->Τόσα.->Βάζω τόσα κι άλλα τόσα για να πάρω πίσω περισσότερα".Έλα όμως που οι καιροί δυσκόλεψαν και εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πολλοί από τους κατασκευαστές παρουσίαζαν έλλειμα στα προγράμματα τους και έφτασαν στο σταυροδρόμι που είναι σήμερα."Ή μας δίνεται τη συντριπτική πλειοψηφία των εσόδων από τα τηλεοπτικά και λόγο στους κανονισμούς ή φτιάχνουμε το δικό μας πρωτάθλημα στηριζόμενοι στο ισχύρο έρεισμα των ανά τον κόσμο υποστηρικτών μας."

Ο ρόλος του γερο-Bernie στην όλη κατάσταση.
Ο Βernie παρότι μαθουσάλας παραμένει γάτα.Ας μην ξεχνάμε ότι πιστώνεται ένα σημαντικό ποσοστό από το φτιάξιμο της δημοτικότητας της F1 και αν μη τι άλλο αποτελεί έναν ικανότατο manager.Ο ρόλος του ως προέδρου της FOM και κατόχου των τηλεοπτικών δικαιωμάτων είναι ναι μεν να διασφαλίσει την τσέπη του,αλλά να διασφαλίσει και την ακεραιότητα του προϊόντος που πουλάει.Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός θα χάσει,δεδομένης της δημοτικότητας των μελών της FOTA.Παρ'ολ'αυτά,προσπαθεί να πείσει τις ομάδες για την αδιαμφισβήτητη δυσκολία του εγχειρήματος που απειλούν να πραγματοποιήσουν και αυτό ίσως είναι και το δυνατότερό του χαρτί.Σίγουρα από αυτή τη διαμάχη το image της F1 χάνει σε αξία.Το θέμα μας όμως είναι τι συμβιβασμό θα αναγκαστεί να κάνει ο Bernie ώστε να ικανοποιηθούν και οι δύο πλευρές.Και εκεί ακριβώς είναι που υπεισέρχεται ο εγωισμός.

φαινόμενο κήπος

που να το φανταζόμασταν σε άλλες εποχές ότι θα μαζευόμασταν με την παρέα και θα πηγαίναμε ν αράξουμε στην αυλή ενός σπιτιού-ενός ωραιότατου κλασσικού σπιτιού με όμορφο κήπο γεμάτο δέντρα και μια πισινούλα στην μέση μ έναν φοίνικα να δεσπόζει- και θα αναγκαζόσουνα να πλήρώσεις 8 ευρά...σχεδόν 3000 δραχμές για να πιείς λίγο αλκοόλ και να κάνεις κέφι...κέφι με μέτρο βέβαια καθώς εκτός των άλλων δεν σου επιτρέπουν οι καλοί τρόποι διαγωγής να κάνεις κάποια τρέλα,να φωνάξεις,να τραγουδήσεις,ν ακούσεις μουσική,κι όλα αυτα για να μην γίνεις ρεζίλι..παρά μόνο να φορέσεις την κυριλέ ενδυμασία σου..να κάτσεις σ ένα καναπεδάκι ή στην καλύτερη σε μία μαξιλάρα...και να προσπαθήσεις να διασκεδάσεις τον εαυτούλη σου χρυσοπληρώνοντας ένα ποτάκι που απλώς θα συνοδεύσει μια χαλαρή συζητησούλα μεταξύ της παρέας σου...απλώς για να λες ότι κάτι κάνεις...στην ουσία κοροϊδεύεις τον εαυτό σου έτσι..

πνευματικές αναζητήσεις

Είναι κάποιες φορές που ο άνθρωπος κουράζεται από την ρουτίνα.Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα είδη ανθρώπων που για να κουραστούνε από την ρουτίνα πρέπει να τους βρεις ή πολύ απλά να τους βάλεις σ'ένα πρόγραμμα.Η δική μου ιδιαίτερη υποκατηγορία αποτελεί στην ουσία ένα υποσύνολο της προηγούμενης κατηγορίας.Νιώθω κουρασμένος γιατί θέλω να μπω σε ένα πρόγραμμα.Η αίσθηση αυτή της κούρασης δεν οφείλεται όμως στην έλλειψη στοιχειώδους προγράμματος,ούτε είναι αποτέλεσμα της άμεσης εμπλοκής μου σε κάτι τέτοιο,αλλά προκύπτει από την διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο ανρώπινος νους μου-ναι πιστεύω ακράδαντα ότι κατέχω λίγο απ' αυτό- να βρίσκεται σε μία διαρκή αναζήτηση ενός ικανοποιητικού προγράμματος με την έννοια ότι αυτό θα με γεμίζει χωροχρονικά,αφήνοντάς μου παράλληλα μεγάλες ελευθερίες κινήσεως και επιλογών που θα αποσκοπούν στην δυναμική δυνατότητα διαφοροποίησης αυτού του προγράμματος ώστε να αποφεύγω έυκολα τυχόν κακοτοπιές του στυλ βαρεμάρας κλπ.

Μετά από πολλή και ώριμη,θα έλεγα,σκέψη καταλήγω στο ότι για να αποφύγω όλην αυτή τη διαδικασία και στην ουσία να δώσω λύση στο πρόβλημα μου δύο έιναι τα τινά που πρέπει να μελετήσω προς βελτίωση.
Ένα,η δυναμική της σκέψης.
Δύο,τα θέλω.

Και έρχομαι στο πρώτο που με απασχολεί.Η δυναμική της σκέψης.
Η καθημερινότητα μου ταλανίζεται απο διαρκείς σκέψεις.Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ανισόρροπες γιατί η μία από την άλλη απέχουν μίλια.Το κύριο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι σχεδόν όλες είναι ανολοκλήρωτες.Σκέψεις και ξανά σκέψεις..Ιδέες..Προτάσεις..όλες διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να καταλήγουν απαραίτητα κάπου και ίσως αυτό να είναι και το πρόβλημα.Κανονικά θα έπρεπε από κάθε μία σκέψη να έβγαινε ένα χρήσιμο συμπέρασμα του τι γίνεται και η αμέσως επόμενη σκέψη να αποτελούσε συνέχεια της προηγούμενης με την έννοια ότι θα την βελτίωνε ή θα πρόσθετε κάτι σε έναν πιο γενικευμένο συλλογισμό.Όλα αυτά κοστίζουν από δευτερόλεπτα έως ώρες στον απολογισμό της ημέρας μου,πόσο μάλλον όταν τα συγχέω στην αναζήτηση ενός προγράμματος.

Και έρχομαι λοιπόν στο δεύτερο σκέλος.Τα θέλω.
Η δύναμη της σκέψης μου πρέπει κανονικά να με ωθεί στο να θέλω πράγματα,να ψάχνω και να δίνω ένα ουσιώδες αποτέλεσμα σε κάθε τι που κάνω.Αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα δηλαδή που μόνο ως αποτέλεσμα ενός ισχυρού θέλω μπορούν να προκύψουν.Γιατί πώς αλλιώς θα βάλω τη σκέψη μου σε μία σειρά αν προηγουμένως δεν έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου τι ακριβώς είναι αυτό που θέλω.Αυτό δηλαδή που θα ορίσει στη συνέχεια την αλληλουχία όλων εκείνων των αντιδράσεων μέσα στον εγκέφαλο μου οι οποίες θα ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις και θα παράγουν κάποιο αποτέλεσμα.

Άρα,εκεί που καταλήγω ή μάλλον εκεί που θα ήθελα να καταλήξω είναι ότι πρέπει να ζητάω απο τον εαυτό μου πράγματα.Να ψάχνω και να βρίσκω τα θέλω εκείνα που θα μου διαμορφώσουν το αντίστοιχο πρόγραμμα όπου και θα μπορώ να ενεργώ όπως μου γουστάρει.Ακόμα καλύτερα θα ήταν άμα αυτά τα θέλω μπορούσα να τα καταγράψω.Έτσι θα ήταν πιο στέρεο αυτό που ζητάω από τον εαυτό μου και συν τις άλλοις δεν θα κινδύνευε μήπως χαθεί εν τη ρήμη της σκέψεως.Θα σας συμβούλευα να κάνετε το ίδιο.