πνευματικές αναζητήσεις

Είναι κάποιες φορές που ο άνθρωπος κουράζεται από την ρουτίνα.Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα είδη ανθρώπων που για να κουραστούνε από την ρουτίνα πρέπει να τους βρεις ή πολύ απλά να τους βάλεις σ'ένα πρόγραμμα.Η δική μου ιδιαίτερη υποκατηγορία αποτελεί στην ουσία ένα υποσύνολο της προηγούμενης κατηγορίας.Νιώθω κουρασμένος γιατί θέλω να μπω σε ένα πρόγραμμα.Η αίσθηση αυτή της κούρασης δεν οφείλεται όμως στην έλλειψη στοιχειώδους προγράμματος,ούτε είναι αποτέλεσμα της άμεσης εμπλοκής μου σε κάτι τέτοιο,αλλά προκύπτει από την διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο ανρώπινος νους μου-ναι πιστεύω ακράδαντα ότι κατέχω λίγο απ' αυτό- να βρίσκεται σε μία διαρκή αναζήτηση ενός ικανοποιητικού προγράμματος με την έννοια ότι αυτό θα με γεμίζει χωροχρονικά,αφήνοντάς μου παράλληλα μεγάλες ελευθερίες κινήσεως και επιλογών που θα αποσκοπούν στην δυναμική δυνατότητα διαφοροποίησης αυτού του προγράμματος ώστε να αποφεύγω έυκολα τυχόν κακοτοπιές του στυλ βαρεμάρας κλπ.

Μετά από πολλή και ώριμη,θα έλεγα,σκέψη καταλήγω στο ότι για να αποφύγω όλην αυτή τη διαδικασία και στην ουσία να δώσω λύση στο πρόβλημα μου δύο έιναι τα τινά που πρέπει να μελετήσω προς βελτίωση.
Ένα,η δυναμική της σκέψης.
Δύο,τα θέλω.

Και έρχομαι στο πρώτο που με απασχολεί.Η δυναμική της σκέψης.
Η καθημερινότητα μου ταλανίζεται απο διαρκείς σκέψεις.Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ανισόρροπες γιατί η μία από την άλλη απέχουν μίλια.Το κύριο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι σχεδόν όλες είναι ανολοκλήρωτες.Σκέψεις και ξανά σκέψεις..Ιδέες..Προτάσεις..όλες διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να καταλήγουν απαραίτητα κάπου και ίσως αυτό να είναι και το πρόβλημα.Κανονικά θα έπρεπε από κάθε μία σκέψη να έβγαινε ένα χρήσιμο συμπέρασμα του τι γίνεται και η αμέσως επόμενη σκέψη να αποτελούσε συνέχεια της προηγούμενης με την έννοια ότι θα την βελτίωνε ή θα πρόσθετε κάτι σε έναν πιο γενικευμένο συλλογισμό.Όλα αυτά κοστίζουν από δευτερόλεπτα έως ώρες στον απολογισμό της ημέρας μου,πόσο μάλλον όταν τα συγχέω στην αναζήτηση ενός προγράμματος.

Και έρχομαι λοιπόν στο δεύτερο σκέλος.Τα θέλω.
Η δύναμη της σκέψης μου πρέπει κανονικά να με ωθεί στο να θέλω πράγματα,να ψάχνω και να δίνω ένα ουσιώδες αποτέλεσμα σε κάθε τι που κάνω.Αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα δηλαδή που μόνο ως αποτέλεσμα ενός ισχυρού θέλω μπορούν να προκύψουν.Γιατί πώς αλλιώς θα βάλω τη σκέψη μου σε μία σειρά αν προηγουμένως δεν έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου τι ακριβώς είναι αυτό που θέλω.Αυτό δηλαδή που θα ορίσει στη συνέχεια την αλληλουχία όλων εκείνων των αντιδράσεων μέσα στον εγκέφαλο μου οι οποίες θα ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις και θα παράγουν κάποιο αποτέλεσμα.

Άρα,εκεί που καταλήγω ή μάλλον εκεί που θα ήθελα να καταλήξω είναι ότι πρέπει να ζητάω απο τον εαυτό μου πράγματα.Να ψάχνω και να βρίσκω τα θέλω εκείνα που θα μου διαμορφώσουν το αντίστοιχο πρόγραμμα όπου και θα μπορώ να ενεργώ όπως μου γουστάρει.Ακόμα καλύτερα θα ήταν άμα αυτά τα θέλω μπορούσα να τα καταγράψω.Έτσι θα ήταν πιο στέρεο αυτό που ζητάω από τον εαυτό μου και συν τις άλλοις δεν θα κινδύνευε μήπως χαθεί εν τη ρήμη της σκέψεως.Θα σας συμβούλευα να κάνετε το ίδιο.