Χειμώνας είναι εκεί που πας...

Νέα ανάρτηση σε διάστημα 3ων ημερών??φτου μου-δε το πιστεύω.Πάντως πρόκειται για κάτι που θα μπορούσα να το είχα γράψει οποιαδήποτε άλλη στιγμή.Θέμα του τα ταξίδια.όχι τα μακρινά.άντε χίλια χιλιόμετρα.ίσως κ πιο κοντινά στα 600km ή 200km.
Κάθε ταξίδι λοιπόν έχει το δικό του ξεχωριστό μενού παρ'όλο που ο προορισμός μπορεί να είναι ο ίδιος.το μενού αυτό περιλαμβάνει σκέψεις-αυτοκριτική-αυτοέλεγχο..πόσες φορές κι αν δεν έσκασα από την έλλειψη υπομονής σε κάποιο κοντινό ταξίδι.ή ποσες φορές χαιρόμουν ανεβαίνοντας στο τραίνο που ο σταθμός μου ήταν ο τερματικός,δίχως να χρειάζεται να χολωσκάω για τις ενδιάμεσες στάσεις και το περίεργο άγχος μην-την-χάσεις που σε κυριεύει όταν πρόκειται να κατεβείς σε κάποια από αυτές.
κάθε φορά λοιπόν που έφευγα από την πάτρα,καθόμουν και αναλογιζόμουν..τι είναι αυτό που με γεμίζει και με κάνει να μην θέλω να φύγω..τί κάνω σωστά-τι κάνω λάθος..τι θα έπρεπε να κάνω και δεν το έχω κάνει ακόμη..πως έχασα "εκείνη" την ευκαιρία που μου παρουσιάστηκε.
οι πρώτες κιόλας εικόνες εξερχόμενος με το λεωφορείο από την πάτρα,το γύρω-γύρω από το κτελ,το φανάρι στην αράτου,η στροφή στην καρόλου,η είσοδος στην κορίνθου με την πλατεία πυροσβεστίου να φαντάζει τόσο οικεία κι ας μην έχω κάτσει ποτέ μου εκεί,εθνική,διόδια ή γέφυρα ρίου με πλημμυρίζουν με τόσα συναισθήματα και με βάζουν σχεδόν αυτόματα στη διαδικασία που ανέφερα πιο πάνω.
αναλογιζόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας τώρα να βγάλω κάποιο λογικό συμπέρασμα,στο μυαλό μου ήρθε η τελευταία μου έξοδος.το σ/κ στην αθήνα.δεν ξέρω αν ήταν λόγω "υποχρέωσης",δεν ξέρω αν έφταιγε το ταξίδι που ήταν μικρό,δεν ξέρω κι αν ακόμα έχει αλλάξει αυτός ο τύπος του εαυτού-ταξιδιώτη αλλά το μόνο που υπήρχε στο μυαλό μου ήταν μια θολούρα.και στο πήγαινε και στο έλα.