απόδραση στα χανιά..

έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια με αμέτρητες υποσχέσεις του στυλ "θα'ρθω ρε" και από την άλλη αμέτρητων "άντε ρε μλκ μόνο λόγια είσαι".τρεις βδομάδες πίσω και ενώ έψαχνα τι θα κάνω με το καθιερωμένο πλέον ταξίδι του δεκεμβρίου σκάει τηλ ο παντέλ."έλα ρε μλκ πάμε χανιά." δίχως να το πολυσκεφτώ είπα το ναι.ίσως γιατί στο βάθος του μυαλού μου υπήρχε σαν σκέψη.ίσως ακόμη γιατί έχω βαρεθεί την φάση της αράχωβας π ήταν η εναλλακτική.
το σχέδιο λοιπον είχε ως εξής:θα πηγαίναμε το τριήμερο 4-5-6 δεκεμβρίου π ήταν το πρώτο σ/κ του μήνα και θα είχε μπεί και το μηνιάτικο,θα πίναμε και τη μια μέρα κερασμένα λόγω εορτής και θα μασταν κομπλέ.έλα όμως που ο παντέλ μας έκρυβε κι άλλη έκπληξη.μ'αυτά και μ'εκείνα πήγαμε τελικά το τελευταίο σ/κ του νοεμβρίου με δανεικά από τον μπρο,με καράβι αντί αεροπλάνου γιατί δε είχα φράγκα στη κάρτα μου,αλλά και με το ηθικό ακμαιότατο για τον προορισμό.
είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι την κρήτη και η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πολύ στα χανιά.όμορφη πόλη,γραφικότατο παλιό λιμάνι,ήρεμη ζωή παρότι μεγαλούπολη(και δεν της φαίνεται) και γενικά έδειχνε να περιμένει το καλοκαίρι για να γίνει το μεγάλο μπαμ και ν αρχίσουν όλοι το τρέξιμο.
το ταξίδι ξεκίνησε ουσιαστικά από την αθήνα.με τν ψυχή ελαφρώς στο στόμα κατέβηκα από μαρούσι-πηραιά με ηλεκτρικό και λεωφορείο.δεν προλάβαμε να αναίβουμε στο πλοιο κ σαν κλασικός τζογαδόρος βγάζω την τράπουλα και με μάρκες το αλουμινόχαρτο από τα σαντουιτσάκια της γιαγιάς αρχίζουμε το κάψιμο.περνούσε η ώρα,ύπνος δε μ'έπιανε,μέχρι που σκέφτηκα να στήσω θανάση μ'έναν μπάρμπα που καθόταν λίγο πιο κει..
φθάνουμε λοιπόν στη σούδα κ αρχίζουν τα τηλέφωνα.αστικό-αγορά-αμαξάκι-τσακ μπαμ ύπνο-ξυπνήσαμε και ήμασταν κρήτη.
τις μέρες εκεί ζήσαμε αρκετά πράγματα.3 μπουκαλάκια τα καταφέραμε,χασαμέ στο ποδόσφαιρο ελλάδα και ισπανία,χάσαμε στο μπάσκετ,παραλίγο να χάναν οι άλλοι την ακοή τους άμα κάναμε τελικά καραόκε στα μαύρα μεσάνυχτα,κερδίσαμε ευτυχώς πανηγυρικά στην παντομίμα,πήγαμε σε κυριλέ ροκάδικο που δεν είχε βαρελίσια μπύρα,καφέδες-junk food στο φουλ.σίγουρα θα μου μείνει η εικόνα καθώς κατηφορίζουμε από το σπίτι του νίκου για το παλιό λιμάνι,στο σημείο που πιάνουμε θάλλασα και βλέπεις κάτι βραχάκια στα 10 μέτρα απ'την ακτή-σαν καρτποστάλ.
για το τέλος άφησα τον νίκο και την παρέα του.συμπαθητικά παιδιά όλοι τους.με τη σειρά που τους γνώρισα..ο σπάιντιρμαν-σπάιντι(κωλόγαυρος:P),ο παοκτσής ο παναγιώτης-σαλονικιός παοκάρα κ έτσι:P,η κοπέλα του η γιούλη-καλλιτέχνις τραγουδίστρια, ο "σοφιστικέ" χρήστος,o γιώργος-ξέρω όλες τις ταινίες και η μαρία το ίδιο(χαχα),και last but not least η μηχανόβια-αθηνά που δε φοράει κράνος.και κάτι άλλα παιδιά π γνώρισα αλλά δεν τα θυμάμαι.
αυτό που κατάλαβα είναι ότι τελικά όλοι θέλουμε αυτό που δεν έχουμε,παραπονιόμαστε και τελικά δε βλέπουμε ή δεν χαιρόμαστε όσο μπορούμε αυτό που έχουμε.το βλέπω και σε μένα,και πολλές φορές μετανιώνω που δε ζω όσο θα'πρεπε αυτό που έχω και πάντα ζητάω και κάτι άλλο.πως λέμε έχω μερσέντες αλλά θέλω μπεμβέ και το αντίστροφο.
that's it folks..